Knelpunten in hulpverlening aan Amersfoortse gedupeerden toeslagenaffaire: ‘Wij kunnen een derde van de gedupeerden niet bereiken’

AMERSFOORT

Het rapport is bikkelhard: de parlementaire enquêtecommissie heeft onlangs haar visie gepresenteerd over dertig jaar fraudebeleid en dienstverlening van de overheid. Dit is het resultaat van de parlementaire ondervraging naar de toeslagenaffaire. In 2021 trad het kabinet Rutte III af vanwege de toeslagenaffaire. Zo’n 580 Amersfoortse ouders hebben zich bij de gemeente gemeld als slachtoffer van wat zij inmiddels het ‘toeslagenschandaal’ noemen en waar sommigen nog steeds hinder van ondervinden. Vijf van deze ouders vertellen hun verhaal. De wethouder van de gemeente Amersfoort vertelt wat de gemeente kan doen voor gedupeerden van de toeslagenaffaire.

door Maranke PaterEr zijn inmiddels 218 trajecten opgestart voor het verlenen van hulp. Van de benaderde gedupeerde ouders hebben tot nu toe 97 mensen aangegeven geen hulp nodig te hebben of op dit moment geen hulp te willen. Soms melden mensen zich na verloop van tijd alsnog en krijgen ook zij hulp. Bij 88 gedupeerden is het nog niet gelukt om contact te krijgen. In totaal zijn 420 gedupeerden van de toeslagenaffaire benaderd door de gemeente Amersfoort. Via groepen ouders die zich actief richten op lotgenotencontact worden gedupeerden die zich nog niet gemeld hebben aangemoedigd contact te zoeken met de gemeente. Ouders kunnen zich nog altijd melden voor brede ondersteuning. De VNG geeft aan dat Amersfoort een opvallend hoog bereik heeft. In totaal zijn er twee derde van de gedupeerden bereikt van de door de belastingdienst aangemelde ouders weten te bereiken. Landelijk is dat ongeveer een derde.. Zij zien Amersfoort als voorbeeldgemeente hoe gedupeerden bereikt kunnen worden.

KnelpuntenLandelijk worden er vier algemene knelpunten genoemd waar gemeenten tegenaan lopen in de hulp aan gedupeerden van de toeslagenaffaire. Dit beeld is ook te herkennen in de gemeente Amersfoort. Deze knelpunten zijn:1. Terugkerende en niet aan het herstel bijdragende materiële verzoeken die niet in relatie staan tot hulpverlening. Dit betreft een kleine groep en niet de gehele groep gedupeerden.2. Mensen uit de doelgroep hebben psychosociale klachten en trauma’s die specifieke behandeling en expertise vergt, welke niet voorhanden is bij gemeenten;3. Er is geen duidelijk moment waarop individuele brede ondersteuning eindigt;4. Een generieke einddatum ontbreekt, waardoor het onduidelijk is tot wanneer gemeenten capaciteit moeten reserveren.

Ik wil geen slachtoffer meer zijnDevi* kreeg op 2 mei 2006 net na de geboorte van haar zoon een postnatale depressie in het ziekenhuis waar hij was geboren. Tot haar schrik kreeg ze medewerkers van de Kinderbescherming op bezoek die aangaven dat ze zowel haar zoon als haar dochter onder toezicht stelden.

,,Ik had last kraamtranen en ineens werden mijn kinderen bij mij weggehaald. Niemand kon mij vertellen waarom. In de weken voorafgaand aan de geboorte kreeg ik van de Belastingdienst brieven waarin stond dat ik niet had betaald voor de kinderopvang, maar ik had hen brieven gestuurd en aangegeven dat ik wel had betaald en dat ik van de opvang gebruik had gemaakt. Ik moest nadat mijn zoon en dochter uit huis waren geplaatst naar een speciaal opvanghuis om te laten zien dat ik voor mijn kinderen kon zorgen.”

OVERLEVEN

Er kwamen ondertussen steeds meer blauwe enveloppen binnen en de Belastingdienst claimde dat ze een schuld had van 20.000 euro. ,,Ik was alleen maar bezig met overleven. Ik heb alles op een laag pitje gezet en ben naar het juridisch loket gegaan waar gezegd werd: ‘u moet betalen, u bent een fraudeur’. Ik dacht alleen maar: ‘Hoe kan dit?’ Mijn relatie werd verbroken, want mijn ex dacht omdat de schulden zo heftig waren, dat waar rook was, ook vuur was. Maar ook hij kreeg problemen en we gingen samen naar het juridische loket om alles uit te zoeken. Toen bleek dat er interne stukken kwijt waren geraakt, en niet een keer, maar een paar keer. Vanaf dat moment geloofde mijn ex me. Ik had inmiddels vier kinderen en hield 82 euro per maand over om van te leven. De voedselbank zei: ‘we kunnen je niet helpen, want je bent fraudeur’. De kerk wilde mij wel helpen en uiteindelijk besloot ook de voedselbank me te ondersteunen. Ik kreeg deurwaarders en dwangbevelen, en dat was de opening naar de voedselbank toe en ik was zo dankbaar dat het kon, maar het was wel heel vernederend.

SINTERKLAAS

De school maakte zich zorgen over mijn kinderen. Rond sinterklaas waren er vier kinderen die geen sinterklaas konden vieren, geen lekkers te eten kregen en geen kleding of cadeautjes hadden. Ik wilde ze tijdens de viering thuis laten, en het verhaal brengen dat ze ziek waren. De stichting Sinterklaas Kapoentje heeft mijn verhaal gehoord en ervoor gezorgd dat mijn kinderen tóch een cadeau kregen en vanaf dat jaar mochten ze elk jaar een cadeautje uitzoeken.” Toen ze een brief kreeg dat ze erkend gedupeerde kon zijn, geloofde ze het eerst niet. ,,Uiteindelijk kwam het bericht dat ik 30.000 euro terug zou krijgen. Hiermee zouden mijn schulden zijn ingelost. Het was prima, maar het gevolg was wel dat ik problemen zou krijgen met de toeslagen die ik op dat moment kreeg, omdat ik een eigen vermogen zou ontvangen. Het was allemaal erg krom. Ik was erg blij dat een medewerker van de gemeente me gerust kon stellen. Ik was ook redelijk paranoia geworden, er waren gedupeerde moeders die er negatiever in stonden dan ik. Op een gegeven moment besloot ik: ‘dit is mijn probleem, wat wil ik met mijn eigen leven?’ Ik wilde onafhankelijk zijn, werken en geld verdienen en er voor mijn kinderen zijn. Met dat plan ging ik naar gemeente. Ik heb veel gesprekken gevoerd, ook met de wethouder. Zij gaf me een mooie peptalk.”

STRAFBLAD

De vier kinderen van Devi hebben de nodige klappen gehad. Zo heeft ze een zoon met een strafblad en een kind dat last heeft van een eetstoornis en depressies. ,,Ik kan met al mijn vragen bij de gemeente terecht. Ze hebben me geholpen met het zoeken naar werk in de buurt. Ik hou niet van een klaaggesprek, maar ben erg voor een open gesprek. Ik wil geen slachtoffer meer zijn, dat klinkt zo heftig. Ik wil graag door met mijn leven.”

Met samengeknepen billen naar de gemeente

DREMPELVREES

Martijn erkent dat hij drempelvrees had, om hulp te zoeken. ,,Ik heb zo lang in de shit hebt gezeten en te maken gehad met allerlei instanties die mij maar in zelden van de gevallen als mens bejegend hebben. Ik kan me goed voorstellen dat ik na verloop van tijd een drempel creëerde om met overheidsinstantie of andere instantie in gesprek te gaan. Ik ging met samengeknepen billen en grote reserves naar gemeente Amersfoort.”

Dertien jaar geleden werd zijn kinderopvangtoeslag stopgezet zonder duidelijke reden. ,,We hebben direct bezwaar gemaakt, wel tien keer, maar steeds werd het niet gehonoreerd en liepen we tegen een muur aan. Het enige dat we konden doen was terugbetalen. Ik had het geluk dat ik een redelijk inkomen had, we stortten niet meteen ter aarde.” Een jaar later werd Martijn ziek, mede door de financiële stress die de toeslagenaffaire met zich meebracht. ,,Ik bleef terugbetalen maar maakte alleen maar meer schulden, omdat we het ene gat met het andere gat vulden. Ik ging uiteindelijk naar een met loon-aanvullende uitkering, maar ik werkte teveel. Het ging van kwaad tot erger, tot ik het financieel echt niet meer rond kreeg. Dit punt bereikten we een jaar of vijf geleden. Ik ben toen gescheiden, iets wat misschien niet of nog niet was gebeurd als de toeslagenaffaire niet had plaatsgevonden. Ik had 85.000 euro schuld naast mijn hypotheek. Aan het eind van de maand trok ik direct mijn rekening leeg als mijn salaris werd gestort. In die tijd werden mensen met schulden nog behandeld als criminelen, dat is inmiddels gelukkig wel veranderd. Maar ik kreeg deurwaarders aan de deur, incassobureaus en gerechtsdeurwaarders. Ik heb meerdere malen brieven gehad waarin werd geschreven dat ik me moest verantwoorden voor de rechter. Ik ben nooit naar die zittingen toe gegaan. Ik kon toch niets betalen. Uiteindelijk liep de schuld op naar 200.000 euro. Zestig procent daarvan waren kosten voor het niet betalen van rekeningen. Ik had een factuur voor iets van 45 euro wat uiteindelijk 600 euro is geworden. En dat was nog maar een kleine rekening.”

UITHUISPLAATSING

De kinderen van Martijn werden bijna uit huis geplaatst. ,,Mijn vrouw en ik zijn allebei hoogopgeleid en we kwamen met onze zonen bij een jeugdzorginstantie terecht waar een diagnose werd gesteld over hun gedrag. Op een bepaald moment kwam er een voorbespreking voor een eindrapport en daar schreven ze in dat ze adviseerden om tot uithuisplaatsing over te gaan. We vroegen of we het hele rapport mochten lezen en in handen mochten houden en toen ze dat deden, zeiden we dat we hier niets mee te maken wilden hebben. We zijn opgestapt en hebben gezegd dat we het gesprek gingen stoppen en hebben het rapport meegenomen uit het kantoor van de onderzoeker. Je zou kunnen zeggen dat we het ontvreemd hebben. Voor ons voelde het dat we door het oog van de naald waren gekropen. Voor onze kinderen hebben we altijd gezorgd dat ze niet tekort kwamen en hun zakgeld kregen, al gingen we niet op luxe vakanties en vierden we geen verjaardagsfeestjes.”

HOKJE

Toen de aanmeldtermijn voor hulp sloot voor gedupeerden, besloot Martijn de gemeente te bellen. ,,Ik kreeg een dame aan de lijn en ik zei tegen haar: ‘ik voel me geen slachtoffer’. En zijn antwoordde: ‘U hoeft zich zo niet te voelen om toch een slachtoffer te zijn’ Ik paste niet in het plaatje. Ik was niet laaggeschoold of had geen andere culturele achtergrond, dat was het plaatje dat in eerste instantie werd geschetst van gedupeerden. Ik woonde in een yuppenbuurt, had nog steeds mijn eigen huis kunnen houden. Maar op dat moment werd ik ineens in een hokje gestopt en daar moest ik aan wennen.” Tijdens het eerste gesprek vroeg de gemeente wat de hulpvraag was. ,,Dat was voor mij heel moeilijk om aan te geven, omdat ik in eerste instantie neergezet was als een crimineel, als dader. Maar uiteindelijk kwam het los. Je hoort vaak dat gemeenten hun hakken in het zand zetten en lijnrecht tegenover de burger staan. Maar deze gemeente zat samen met mij aan tafel en deed voorstellen om mijn leven te verbeteren. Thuis gekomen kwam de man met de hamer, die mij tegen de vlakte mepte en ervoor zorgde dat ik in de WW terecht kwam.”

WARM BAD

Hij werd aan de hand meegenomen, maar dit voelde niet altijd fijn. ,, Ineens kon ik weer meedoen, ik kon weer kleding voor mezelf kopen. Ik moest echt weer leren om met geld om te gaan. Het was alsof er een warm bad was gemaakt wat net te heet was, ik kon niet echt ontspannen.”

De hoop is dat Nederland onder toezicht komt van Europa

VOORVECHTER

Paula Bouwer heeft onlangs nog 150 studenten van de HU gesproken om een presentatie te geven over armoede en gezinsproblematiek. Inmiddels staat zij in Nederland bekend als één van de voorvechters voor herstel van de toeslagenaffaire.,,Ik heb geen idee wie mij als fraudeur gebrandmerkt heeft. In elk geval ben ik in een risicoselectie terechtgekomen. Wel is bekend dat er bij de Belastingdienst selecties hebben plaatsgevonden op basis van alleenstaande ouderschap, land van herkomst, de roots van grootouders van mijn kinderen, of je voor het eerst ouder werd voor je 25e. Mensen uit Curaçao, Nederlandse Cariben, Suriname, Marokko, Turkije, Indonesië en in vele andere landen zijn geselecteerd. Uiteindelijk bleek het om de kinderopvangtoeslagen te gaan die ik volgens de Belastingdienst onterecht had gekregen. Ik had volgens hen mijn situatie anders ingevuld dan mijn fiscalist had geadviseerd. Ik moest alles terugbetalen, ook al klopte het niet en het duurde jaren voor ik dat gecorrigeerd kreeg.”

SCHADE

Paula zegt door deze periode veel schade te hebben opgelopen, financieel en emotioneel. In september 2021 besloot ze de Stichting Herstel Ongekend Onrecht op te richten. Op 30 april 2021 was de erkenning namelijk binnen gekomen. ,,Ik had die dag net een makelaar over de vloer om mijn huis te koop te zetten, omdat ik niks meer kon betalen.” Voor haar stichting ging ze naar Brussel om te demonstreren in het Europese Parlement en om aandacht te vragen voor de situatie in Nederland. ,,Ik heb diverse Europarlementariërs gesproken. Eén daarvan wil de toeslagenaffaire als speerpunt nemen. We zijn eind vorig jaar een project gestart met haar.”

OMBUDSMAN

Binnenkort stapt ze naar de Europese ombudsman. ,,Ons doel is om de onderste steen boven te krijgen. De hersteloperatie loopt heel slecht en daar willen we ook aandacht voor hebben. We hebben een bekende mensenrechtenadvocaat in de arm genomen. De hoop is dat Nederland onder toezicht komt van Europa met behulp van een inbreukprocedure.”

DEPRESSIES

Ze vindt het heel fijn dat de wethouder in de gemeente Amersfoort bij de gedupeerden van de toeslagenaffaire betrokken is. ,,Ik vind alleen de manier waarop Amersfoortse ouders geholpen worden ondermaats. Mijn kind had hulp nodig en ik had geen geld of middelen om hem te helpen. De gemeente vond dit niet tot haar takenpakket horen. Uiteindelijk is hij gedwongen opgenomen in instellingen. De toeslagenaffaire heeft meer gevolgen gehad dan alleen financiële gevolgen. Er zijn in Nederland kinderen uit huis geplaatst, of in de gevangenis terechtgekomen. Huisvestingsproblemen is één van de grootste problemen waar gedupeerden mee te maken kregen. Maar mensen zijn hun kinderen, banen, huizen en ondernemingen verloren, iets wat ze nooit vergoed krijgen. Er wordt naar vijf leefgebieden gekeken, maar niet naar de persoonlijke situatie. Mijn dochter heeft destijds haar vwo niet af kunnen maken. Na haar 21e heeft ze een toelatingstoets voor HBO-onderwijs gedaan. En zij heeft ook door depressies, burn out, eetstoornissen, faalangst, ook drie jaar langer over hbo gedaan. Zes jaar studievertraging. Veel mentale leed, waar zij nu ook therapie voor heeft. Ook mijn jongste zoon is zonder vwo-diploma en na drie keer blijven zitten van school gegaan. De toeslagenaffaire heeft een kettingreactie tot gevolg gehad waardoor opleidingen van ouders en kinderen gestagneerd zijn en er schulden zijn ontstaan, die niet opgelost worden, ondanks een aangenomen motie in de Tweede Kamer.”

Ik ben gaan bedelen bij familie in MarokkoAchmed* heeft twee kinderen en kreeg daar kinderopvangtoeslag voor. In 2008 was hij voor zichzelf begonnen en in 2009 kwam de economische crisis. ,,Toch liep mijn zaak hartstikke goed, ik had een leuke formule van de import van handgemaakte producten en biologische producten, er was echt een markt voor. Ik had een lening gekregen en was aan het aflossen.. Via het microkrediet en was een winkeltje begonnen in het Soesterkwartier omdat ik een goedkoop pandje kon vinden daar.”

Ineens kreeg zijn echtgenote allerlei rekeningen van de Belastingdienst met torenhoge bedragen. ,,Wij dachten: hoe kan dat nou, we gingen het uitspitten en hebben contact opgenomen met de Belastingdienst. Niemand kon precies uitleggen waar dat bedrag vandaan kwam, wij stonden voor een raadsel. We protesteerden: ‘u geeft ons een gigantische rekening die wij moeten betalen, maar u weet niet hoe het zit’. Dit kende ik niet van Nederland, alles is hier geschreven en beschreven en in mijn ogen was alles heel gestructureerd, je wist precies dat hoe iets op papier staat het ook uitgevoerd wordt. Ik kon mij er ook helemaal niet in vinden dat het bedrag gewoon betaald moest worden. Ik was beginnend ondernemer en mijn formule begon net aan te slaan, maar het was echt een bedrijf in een opstartfase en de inkomsten moesten nog beginnen te stromen. We liepen steeds meer achter de feiten aan. We konden niet in termijnen betalen. Mijn vrouw kreeg loonbeslag opgelegd en alles wat ik aan inkomsten binnenharkte, ging direct naar de Belastingdienst toe. Ze gaven me geen centimeter om mijn bedrijf te runnen.”

MOLEN

Achmed hield het een jaar vol en moest daarna twee jaar lang met hulp van leningen van kennissen en familie zijn bedrijf omhoog houden en zijn gezin. Toch was dit niet de ideale oplossing, want waar een gat werd opgevuld, ontstond er weer een andere. ,,Ook onze zorgverzekeringen moesten betaald worden. Zodra we over de eerste belastingaanslag van 17.000 euro heen waren, kwam er weer een rekening. We konden met niemand van de Belastingdienst erover in gesprek gaan. Uiteindelijk kwamen we in een molen terecht waarin er steeds meer instanties waren die ons geld afhandig maakten. Er kwamen deurwaarders langs, het systeem is erop gebouwd om wanbetalers te straffen en geld afhandig te maken, en dat is wat er gebeurde. We konden ook niet zomaar overstappen naar een andere zorgverzekering omdat we te boek stonden als wanbetaler. Als ik naar de dokter ging, moest ik alles in een keer betalen, ik kreeg zelfs al mijn operatiekosten in een rekening gepresenteerd omdat ik niet verzekerd was doordat we de verzekering niet meer konden betalen.”

LOONBESLAG

Nadat zijn zaak opgedoekt was, besloot Achmed in loondienst te gaan, maar ook dit verliep niet soepel. ,,Elke twee maanden kwamen er weer schuldeisers bij mijn werkgever die loonbeslag legden. Werkgevers ontsloegen me, omdat ze dit niet wilden. Deze ellende is doorgegaan tot 2020, toen we erkend werden. Het was een rollercoaster van ellende. We konden geen enkel jaar op vakantie. Maar het ergste was nog: niemand geloofde ons. Ik kom uit een heel groot gezin, mijn zus werkte bij de gemeente en mijn broers bij grote banken en iedereen zei: de Belastingdienst doet zulke dingen niet. Ze hebben de hoge bedragen gezien die we moesten betalen en zeiden: ‘je hebt vast iets verkeerd gedaan of de boel belazerd’. Er groeide een enorm wantrouwen vanuit onze eigen familie.” In 2013 hoorde Achmed verhalen van andere gedupeerden dat kinderen uit huis geplaatst werden. ,,In mijn cultuur zijn kinderen alles voor een gezin. Ik ben gaan bedelen bij familie in Marokko en heb alle vormen aangegrepen om de schulden maar te betalen. Ik heb op mijn knieën gezeten om geld los te krijgen, anders zou ik ook mijn kinderen kwijt raken. Want zodra er een huisontruiming komt, is die kans groot en dat is bij ons zeven keer gebeurd.”

PTSS

In 2020 kreeg Achmed een compensatie toen hij werd erkend als gedupeerde. Van dat geld kocht hij een auto voor het gezin. ,,We hadden die auto hartstikke nodig, mijn vrouw wilde weer snel aan het werk. Maar we kwamen er op dat punt achter dat dat allemaal nog niet zo makkelijk was, we merkten hoe aangeslagen we waren door alles wat ons was overkomen. We moesten onze familieleden persoonlijke leningen terugbetalen. Vanuit de gemeente kwam er steun, er was hulp op maat. Maar de huisarts en de psycholoog constateerde dat ons gezin aan PTSS leed en dat we iets aan de verwerking van ons trauma moesten doen. In die periode kwam er een einde van de hulp vanuit de gemeente. We hebben een huurhuis, maar kunnen niet verhuizen en dat willen we wel heel graag omdat er zoveel nare herinneringen aan dit huis kleven. We kunnen hier niet tot verwerking komen. Ik was gezond toen de ellende begon, maar ben ongezond geworden door toedoen van de Belastingdienst. Ik heb door alle stress een lichte tia gehad, mijn vrouw kreeg een wia-uitkering. Voor ik deel kon nemen aan een reïntegratietraject van de gemeente bleek ik eerst een EMDR-therapie te moeten volgen voor traumaverwerking, maar de gemeente kan niet bijdragen aan de kosten voor het onderzoek. Ook werkt de gemeente voor mijn gevoel nauwelijks mee en deurwaarders blijven komen ondanks erkenning. Ik moet voor mijn gevoel voor alles blijven vechten. Men wil dat we snel weer aan het werk gaan, maar ik heb het gevoel dat ik die stap niet kan maken.”

Het leed is niet in geld uit te drukkenVoor Matthieu begon de ellende in 2008. Toen kreeg hij brieven van de Belastingdienst waarin hij aangemerkt werd als fraudeur. ,,We betaalden alles, maar moesten te veel terugbetalen. Het ging om een bedrag van 30.000 euro. Al snel werd er loonbeslag gelegd, want dat geld hadden we niet.”

Matthieu besloot naar de Belastingdienst in Amersfoort te gaan, maar kreeg hier geen gehoor. Ook een bezoek aan de Belastingdienst in Utrecht en het hoofdkantoor in Hierden bracht geen oplossing voor zijn gezin. ,,Het was echt heel vervelend, je doet iets, maar je krijgt geen gehoor, niemand luistert naar je. Het zijn vervolgens hele moeilijke jaren geweest. Ik kan bijna niet omschrijven de impact, machteloosheid, de boosheid.” In de periode van 2006 tot en met 2019 kreeg Matthieu meer dan vijftig deurwaarders aan huis. ,,Ik heb een koophuis en betaalde mijn hypotheek en moest daarnaast gas, water en licht betalen en dat werd op een gegeven moment te veel. Niemand wilde wachten en niemand had begrip voor onze situatie.”

SCHULDSANERING

Hij besloot niet geld te gaan lenen, wilde zelf de situatie oplossen en besloot de schuldsanering in te gaan. ,,Ik wilde mijn huis niet verkopen, want de huizenmarkt was op dat moment slecht. Ik heb alle schuldeisers een brief geschreven en gezegd dat ze mochten komen kijken of er nog iets van waarde was, maar dat was er niet meer in huis.” De grootste boosheid kwam in 2017. Zoals zoveel ouders moest Matthieu voor het voetbalelftal van zijn zoon van veertien rijden. ,,Mijn zoon speelde in Spakenburg en ik had vier jongens in de auto zitten op de weg terug naar Amersfoort. Op de snelweg reed er een politieauto voor ons, en deze gaf mij een volgteken. Ik kwam op een parkeerplaats terecht waar tientallen auto’s stonden en politieagenten. Ik gaf mijn rijbewijs af en mijn papieren waren in orde maar de agent zei: ‘meneer, de auto blijft hier, want u heeft een schuld bij de Belastingdienst’. Ik zei dat dat klopte, maar ik liet hem meteen mijn loonstrookje zien en dat er loonbeslag was gelegd. Maar daar had hij geen boodschap aan. Ik vroeg hoe ik nu thuis moest komen met de kinderen maar daar wilden ze niets voor regelen. Ik heb ter plekke de ouders moeten bellen zodat ze hun kinderen konden komen halen. Eenmaal thuis vertelde ik aan mijn vrouw wat er was gebeurd. Ik wilde op dat moment echt een einde aan mijn leven maken. Het was voor mijn gevoel nu echt klaar. Ik zag geen open weg meer waarop ik dacht dat het nog goed zou komen. Ik ben gelovig, en dat gaf mij de kracht om niet op te geven. Zes maanden lang hebben we zonder auto gezeten. Mijn zoon trainde twee keer per week in Spakenburg en had op zaterdag een wedstrijd, dus we fietsten er naar toe, door de regen en de sneeuw. Er was geen andere mogelijkheid. Dat zijn momenten die je niet kunt vergeten.”

GROTE FOUT

In november 2019 zat Matthieu thuis toen hij toevallig het nieuws aanzette. ,,Het journaal van 17.00 uur stond op en toen kwam het item dat de Belastingdienst een grote fout had gemaakt. Ik begon te lachen en dacht dat het een grapje was en dat er toch niets zou gebeuren. Maar kijkers die het gevoel hadden gedupeerde te zijn, moesten contact opnemen met de Belastingdienst. Ik kon pas in januari ons aanmelden. Mijn vrouw geloofde er niet in, maar ik besloot het er toch op te wagen. En er werd gezegd dat ik inderdaad gedupeerde was. Alles werd in gang gezet. Via een webinair hoorde ik dat je ook een beroep kon doen op de gemeente voor hulp. Na het weekend nam ik meteen contact met ze op. Vanaf dat moment ging alles rollen. Ik heb er geen woorden voor, hoe blij ik ben met de hulp van de gemeente. Ze hebben me geholpen bij het invullen van formulieren en zijn met mij naar Stadsring 51 geweest om de commissie te spreken van de sociale bank. Alle gegevens en schulden die ik had kon ik bespreken en alles werd betaald, op één schuld na, maar die wordt als nieuwe zaak ingediend.

SCHAAMTE

Het loonbeslag werd opgeheven en ik kreeg weer een normaal salaris. Mijn collega’s waren verbaasd en zeiden: hoe heb je dit vol kunnen houden in je eentje? Maar het was vooral de schaamte die me tegenhield om dit met anderen te delen. Het is een lange weg, maar het is mijn wens om eind dit jaar deze nare periode af te sluiten. Vanaf het begin heb ik ook tegen de medewerkers van de gemeente gezegd: Er kunnen misschien miljoenen door de overheid terugbetaald worden, maar de echte schade betalen ze niet, het leed is niet in geld uit te drukken. Mensen weten niet hoe het is om midden in de winter afgesloten te worden van warm water en stroom. En ook niet hoe het is om niet naar de begrafenis van je schoonzus te kunnen in Congo omdat er geen geld is. Eén van de eerste dingen die we als gezin van zeven gedaan hebben is naar Congo gaan om daar de famlie van mijn vrouw op te zoeken die ze van 2006 tot 2019 niet meer had gezien.”

Denk jij aan zelfdoding? Neem 24/7 gratis en anoniem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 0800-0113 of chat op 113.nl.

Dit zijn de verhalen van gedupeerde ouders uit Amersfoort. Namen zijn op verzoek van enkele betrokkenen anoniem weergegeven. De gemeente kan op grond van privacy wetgeving niet ingaan op de individuele verhalen. De gemeente geeft aan dat ouders die niet tevreden zijn over de brede ondersteuning of het ergens niet mee eens zijn, gebruik kunnen maken van de reguliere inspraak procedures, klachten en bezwaar: www.amersfoort.nl/klachten-en-bezwaar.