Opinie: ‘Waarom mag ik, als gedupeerde van de toeslagenaffaire, niet zelf bepalen hoe ik mijn toekomst opbouw?’
Opinie
Opinie: ‘Waarom mag ik, als gedupeerde van de toeslagenaffaire, niet zelf bepalen hoe ik mijn toekomst opbouw?’
Als gedupeerde van de toeslagenaffaire kreeg Simcha van Dijk van de gemeente Amsterdam een budget dat moest bijdragen aan haar toekomst. Ze bleek dit niet te mogen besteden aan haar opleiding en vraagt zich af waarom. ‘Gaat herstel niet juist over het teruggeven van controle en autonomie aan slachtoffers?’
Simcha van Dijk5 april 2025, 03:00
Mijn moeder, broer en ik zijn gedupeerden van de toeslagenaffaire. We werden destijds getroffen door de onterechte beschuldigingen van fraude door de Belastingdienst, waarvan de financiële stress ons gezin nog jarenlang heeft achtervolgd.
Onlangs kreeg ik van de gemeente Amsterdam een budget van 2500 euro dat zou moeten bijdragen aan herstel en de mogelijkheid om weer zelfstandig over mijn (financiële) toekomst te beslissen. Het leek me een goede kans om een stap vooruit te zetten. Maar die zelfstandigheid bleek er niet te zijn; toen ik vroeg of dit bedrag kon worden ingezet voor mijn collegegeld kreeg ik een resoluut ‘nee’ als antwoord. Want, zo luidde de redenering van de jongerenondersteuner, het moest bijdragen aan ‘zichtbaar herstel voor in de toekomst’.
Dit is een ingezonden bijdrage
Dit artikel is een ingezonden bijdrage, geschreven door Simcha van Dijk (24) uit Amsterdam.
Opiniestukken worden door lezers ingezonden en vertegenwoordigen niet het standpunt van de Paroolredactie. Iedereen kan opiniestukken inzenden. Lees hier hoe dat werkt.
Dit antwoord deed mijn wenkbrauwen fronsen. Gaat herstel niet juist over het teruggeven van controle en autonomie aan slachtoffers? En draagt mijn studie dan niet bij aan mijn toekomst? In plaats van een bijdrage aan mijn studie moest ik creatief omgaan met mijn keuzes om toch iets te ontvangen dat zou ‘bijdragen aan de toekomst’. Zo kocht ik onder andere een paar schoenen, een rugzak en een fiets. Die fiets werd helaas binnen de kortste keren gestolen. Gelukkig was hij verzekerd.
Kibbelende besluitvormers
Mijn verhaal laat zien dat het huidige beleid niet alleen empathie mist, maar ook het besef dat maatwerk noodzakelijk is voor herstel. Waar de een direct en zichtbaar herstel nodig heeft, heeft de ander juist een investering in de toekomst nodig. Zo viel voor mij het vooruitzicht van een financiële bijdrage voor een universitaire studie in duigen doordat een ambtenaar van de gemeente besloot wat ik, als gedupeerde, met de compensatie mocht doen. Mijn beeld van een betere toekomst wordt dus nog altijd door anderen bepaald, terwijl het hele punt van de toeslagenaffaire juist zou moeten zijn dat we losbreken van oude, discriminerende systemen die bepalen hoe ik mijn herstel vormgeef.
De huidige aanpak draagt echter bij aan de blijvende ongelijkheid. Toeslagenslachtoffers zijn jarenlang financieel en emotioneel onder druk gezet door de overheid, met vergaande gevolgen voor onze levens en toekomst. Nu wij eindelijk een kans krijgen om opnieuw te beginnen, worden we weer geconfronteerd met een systeem dat voorschrijft wat goed voor ons is – en waar we door overbelasting vaak maandenlang geen contact mee kunnen krijgen. Waar blijft dat veelbesproken vertrouwen in de veerkracht en het inzicht van de slachtoffers zelf? En waarom mogen wij niet zélf bepalen hoe wij onze levens weer opbouwen?
In plaats van slachtoffers te zien en te erkennen, worden in het publieke debat steeds weer kibbelende besluitvormers belicht. Mijn frustratie laait telkens op als ik in de krant lees dat weer een nieuw kopstuk zich aan ‘eervol’ herstel waagt om vervolgens snel af te haken door interne ruzies.
Meer dan alleen een vervoermiddel
Graag richt ik mij tot gemeenten en besluitvormers: neem allereerst de slachtoffers serieus in plaats van te blijven kibbelen over wie de leiding krijgt over de bureaucratische processen en financiële compensatie. Herstel betekent niet alleen financieel compenseren, maar ook het teruggeven van de regie over de eigen toekomst.
Wat betreft de fiets: ik kan niets anders dan de ironie van de situatie inzien. Het voelde frustrerend om iets dat bedoeld was als investering in mijn toekomst zo snel kwijt te raken. Misschien heeft het lot er op een bepaalde manier over beslist. De persoon die mijn fiets nu heeft, staat er waarschijnlijk niet bij stil, maar hij of zij rijdt rond op meer dan alleen een vervoermiddel.
Die fiets is een symbool geworden van een systeem dat steeds weer faalt in het bieden van écht herstel. Een systeem dat liever bureaucratische kaders handhaaft dan maatwerk biedt aan slachtoffers, om ze te helpen op een manier die bij hen past. En terwijl die fietsendief onbekommerd zijn weg vervolgt, blijf ik achter met de wrange realiteit dat mijn toekomstvisie niet serieus wordt genomen. Dat is voor mij misschien wel de grootste tragiek van het hele verhaal.
Lees ook
Geselecteerd door de redactie
Kamer wil ruimhartiger compensatie voor slachtoffers van UWV-fouten
Exclusief
Nieuws
Herstel van toeslagenaffaire kan nog wel twintig jaar duren, roer moet om zegt commissie
.avif)